Ds Züri Kafi isch ds Bärn Cacoo
I bruchen es Caffee. Jede Morge isch mini erschti Handlig ufem Bügu der Griff nach der Nespresso-Chapsle. Wüu was isch e Morge ohni Caffee? Ohni dä gröschtet Gruch, ohni dä bitter-fein Gschmack wo d Synapse zum schiesse bringt? En Ersatzdroge isch Cacoo, dä macht hochdosiert glücklech, und eso ne Zuckerschub isch o öppis schöns.
Mini semantischi Wäut isch bis itz ir Ornig gsy: Em Caffee hange keni negative Bedüttige aa u mir chäm grad ke Doppudüttigkeit i Sinn. Angers der Cacoo, für ihn gitts e Huufe zwöiti Bedüttigen u di meischte sy negativ psetzt: We me mitem Outo i Cacoo use fahrt, geit me i ds Abglägne (o wes nid grad eso wyt isch wi dert, won er wachst); we me ufem Bügu im Cacoo isch, isch men im Seich; we men e Cacoo uselaat het men öppis nid psùngers geischtrychs gseit.
Geschter aber het es Trumblemänt myni Begriffslandschaft erschütteret u i bi ine zwüschesprachlechi kognitivi Dissonanzfaue tschaupet. Ire Beschprächig mitem Ralph ischs um ene Vertrag gange wo mer Infos vomene Kliänt hei prucht. Der Ralph het gfunge “Mir warted jetzt, öb de Chund bi syne Plän bliibt oder öbs plötzli merked, dases en Kafi isch.”
Wüu Kafi übersetzt Caffee heisst, und das durchus positiv isch, han i im erschte Momänt tänkt: “Eh, de isch ja guet u mir chöi wytter mache.” Aber sofort ischs mer düre Gring gschosse: “Aber de macht doch dä Satz ke Sinn! Wy isch das itz gmeint, en Kafi? Dasch doch guet! Aber nei das chas nid heisse, schüsch würde sy ja bi de Plän blybe. U we si bi de Plän blùùbe, chönnte mer ja wytter schaffe, u der Konjunktiv eis vo blybe isch ja gar nid blùùbe, aber item. Us der Situation use chan er ja nume gmeint ha, das der Chund d Idee vilech der Aabee abe laat und mer drum warte; aber de wärs ja nid Caffee sondern Caccoo! Vermuetlech het das für ihn en angeri Bedüttig, däm mues i mau nache ga u en Ytrag im Blog drüber schrybe.” I ha dä Gedankegang em Ralph e zätussekunde schpäter mitemne zustimmende “m-hm” zämegfasst.
Soli, hie ändet ds Glychnis u mir näme mit: Was ds Züri en Kafi isch, isch ds Bärn e Cacoo. I läbe wider ohni inneri Widerschprüch, ha Fröid am Klang vo “der Aabee abe laa” u em Rhythmus vo “doppudüttig” u schänke mer es Tassli nache. Nid Kafi oder Cacoo sondern Caffe, da weis i was i ha.
October 26th, 2006 at 3:36 pm
Das isch e wùnderschöne Byytrag, wode da gschribe hesch! Und was isch de dr Konjunktiv eis vo “blybe”, wenn nid “blùùbe”? Schliesslech heisst’s doch ou “gùùb” (vo gä) und “gsùùch” (vo gseh), oder öppe nid?
October 27th, 2006 at 9:24 am
Es Lob vom Meischter, merci viumau!
Bi gùb u gsùch sy mer is einig, aber bi blybe… sùg (sägti?) me nid ender blibte oder blibti, oder isch das der Konjunktiv II? Wär cha da häufe?