Zibelemärit - Böllechilbi
Es isch wider eso wytt: Bärn fyyret. Ds Vouk isch i de Rohr, d Märitwyber verkytsche Zibelezöpf u di früschi chauti Morgeluft schmöckt nach Glüewyh, Chäschueche u Zibelesuppe. Ufem Wäg zum Bahnhof wird me vo lachende Ching mit Konfetti puderet, vo luschtige Goofe mit Quietschhämmerli traktiert u vo fröhleche Giele mit Hertgummichnüttle vermöblet. D Schtadtindianer ir Franse-Läderkluft mit de Fäderen ufem Gring blasen iri peruanische Flöte zum kitschige Süntysäiserteppich, umringt vore Tschùppele alleierziehende Müetere i Patikhose mit Hochsteck-Chopftuech wo mitwippend im Ethno-Pop schwelge (El Condor Pasa!) u dervo tröime, de Schtadtindianer iri peruanische Flöte ds blase u vo ne puderet ds wärde.
Das het itz guet ta, Dampf abdslah. Finge der Zibeler ja eigentlech no luschtig, aber gäge di Indianerband bin i allergisch. Der vorletscht Zibeler hei sy der ganz Tag vor mim Büro gguuget, iri ewige 4 Schnulze ire Ändlosschloufe, u ds Bänzin im Generatörli wo iri Sünthykapäue gschpise het het u het nid wöuen usgah.
Soli, itz aber schaffe…