Dank em Fridhof überläbt
Über Uffahrt bin i mit der Mère ds Frankrych gsy, im Luberon öschtlech vo Avignon. Dert hets e Huffe chlyni Dörfli mit oder ohni römischi Ruine, Wyfäuder, angeri Fäuder u Fäudwäge wo me herrlech cha jogge druff.
Jedes Dörfli wo öppis uf sech het, het e Chiuche oder zwo, e Dorfplatz und e Dorfbrunne. U a dene Dorfbrünne, han i tänkt, chan i mi ga labe we ds Wätter doch chli warm wär zum Jogge. Aber chasch dänke!
Am einten Aabe isches no fei warm gsy, u so nachemne Haubstündli Fäudwäg abschpuele han i der Turscht i de Schläfe u der Pùus im Mage gschpürt u es het mi tünkt, wen i nid gly öppis suuf, würde d Hingerscheichleni alei nümm länge zum loufe. Sehnsüchtig han i mi im nächschte Dörfli ufe Platz gschleppt u won i ume Egge chume und der Jungbrunne vormer gseh, ghöri ds Echo vo mim Blick im lääre Trog. Ke Sturbach isch us lutschtig plätschernd us de Rühre gschosse, ke Strahl drus gflosse u kes Rinnsal drus tröfelet: Sy hei Wasserknappheit u d Brünnen abgschteut. A la bonheur, ds nächschte Dörfli isch ja nid wyt gsy, u dört ds glyche Biud: Z mitts im Dorf e Wüeschti, vorem Rathus es Sandfäud, d Schueu het ke einzige Wasserhane a krer Wang usse, der Tennisplatz o nid u bir Biblere: rien. I bi wytter dür ds lääre schtoubige Dörfli u ha gmeint i ghöri e Schnuregyge won e einsami Melodie spiut u gsuch zwe Type imne freistehende Torboge stah, aber i ha mi tosche.
Zum Glück, zum Riiseglück, zu mire rettende Erlösig isch der Fridhof bim Dorfusgang gläge gsy! Dört ir Fridhofswang han is gseh, das glitzere u glänze, das velockede Strahle, der Stärneschimmer vomne chromige Wasserhahne! I ha mi härzlech dra ghänkt u es isch nume so mi ine gschprudlet dases e Fröje isch gsy. Ha no chli drüber sinniert, das die wo scho zu Schtoub sy besser bschüttet wärde aus der Schuttplatz, u bi hei.